Ayın Konuğu : Özgür GÜMÜŞSOY

Yeni bölümümüzden herkese merhabalar. Ayın konuğu bölümümüzde Ocak ayı itibariyle her ay çeşitli ilgi alanlarına göre çok değerli kişileri Gezenti’ye konuk edeceğiz. Bölümümüzün ilk konuğu ise değerli yazar ve şair sevgili Özgür GÜMÜŞSOY olacak. Özgür bey ile yaptığımız keyifli sohbeti sizlerle paylaşıyoruz…

Merhaba Özgür bey öncelikle bizleri kırmayıp teklifimizi kabul ettiğiniz için ailemiz adına teşekkür ediyoruz.. Şimdi sizi daha yakından tanıyalım. Kimdir Özgür Gümüşsoy ?

Rica ederim, ben de memnun oldum bu sohbet imkanından. Bu soruya hep aynı yanıtı veriyorum ama sahiden herkes gibi biri Özgür de. İçimizden, sokaklardan biri… Herkes gibi duyguları, düşünceleri, duyarlılıkları, tepkileri ve merakları var. Aramızda dolaşırken biraz daha gözlerini açan, olanı biteni tanımlamaya çalışan İstanbul’da doğmuş büyümüş ve o şehirdeki kozmopolit yapı sayesinde çok yüzle karşılaşmış biri. Ve sadece anlatmaya çalışıyor o kadar, bunu da yapabileceği tek yol kelimeler ve o yolda yürüyor.

Ne zaman yüreğiniz kağıt kalemle tanıştı? Elbette bir hikayesi vardır fakat ben sebebini öğrenmek istiyorum?

Lise zamanlarında diyebiliriz, o yaşlarda herkes bir deniyor sanırım. Ben de öyle herkes gibi bir denedim, bana şiirlerini okutan arkadaşlardan da biraz şevk alarak… Sadece herkesten farklı olarak ben paylaşmadım yazdıklarımı ve bir şekilde rastlayanlardan hep “Adsız” imzasıyla karşılaştılar. Kim bu “Adsız” dediklerinde de, hep internette bulduğumu orada bu şekilde dolaştığını ve çıktı alıp okuduğumu söylerdim. Onlardan övgüler yağdırırdı, ama yine diğer o yaşlarda yazmaya başlayanlardan farklı olarak övgüler “arkadaş pohpohlama” değil de; hiç tanımadıkları birinin şiirlerini yalnızca kelimelerin büyüsüyle beğenmekti. Ve tabii ki o yaşlarda hep olduğu üzere, benim de kırık bir aşk hikayem vardı beni yazmaya iten…

Şiirlerdeki sert üslubum hayatımın yansıması diyebilir misiniz?

Elbetteki öyle. Yeri gelince hepimiz bu kadar sertleştiriyoruz aslında üslubumuzu. Çünkü bazen sert bir duvar oluşturmak gerekiyor hayata karşı, içeri girip senin en değerli varlıklarına kolayca ulaşabilen insanlar yıkıcı olabiliyor sonradan. Ve sen her arkadaşta, her sevgilide, tanıştığın her insanda o duvara bir tuğla daha ekleyerek uzaklaşabiliyorsun onlardan. Hayat neyse, şiir de odur biraz. Hayatında her defasında bir enkaza dönüşmüşken, daha sert duvarlar ördüğün gibi; şiirde de o duvarı işaret etmen gerekiyor bazen.

Şiir yazmanızdaki amaç nedir? Neler katıyor, neler götürüyor sizden ?

Amaç nedir, aslında şöyle bir amacım var diyebiliriz ilk başlardan beri; elbetteki ben boyutunu da anlatacağım ama, genel anlamda bakarsak insanların benim şiir ve sözlerimle aşklarını yaşadıklarına şahit oluyorum son dönemlerde bunun çeşitli örneklerini de duydum ya da gördüm. Nikah davetiyelerinde, eski sevgiliye yazılmış son bir veda mektubunda, sevgi dolu mesajlarda, vesaire vesaire… İnsanların aşklarında, aslında her aşkta biraz rolüm var. Bunu düşlemiştim evet yazmaya başlarken, bu olsun istemiştim. Şimdi yavaş yavaş bu yayılıyor, kimi için zehirli bir sarmaşık gibi olabiliyor cümlelerim kimi içinse küçük bir aşk iksiri…. Aşkların gidişatına göre rollerim de değişiyor bir şekilde. Ama zaten severken, sevilirken, giderken, kalırken, ayrılır ya da barışırken benim sözlerim kullanıyor ve bu güzel benim için… İleride şöyle de sevmiş bir adam vardı denebilir hakkımda. İşin ben boyutunda ise, şiir yazmak bir tedavi hep söylediğim üzere. Çünkü ben görüyorum ki, yara aldığımda ilk koştuğum yer oluyor kağıt-kalem dostluğu; normalde ya kendiniz sararsınız kanayan yerlerinizi ya da en yakınınızdan bunu beklersiniz. Benim en yakınım da onlar… Bu iyi yanı evet ama neler götürüyor, bazen kronikleşen bir ağrıya dönüştürüyor geçmişimi. Sürekli göğsünü eşelemek gibi, bundan kurtulmak istemiyorum ama galiba biraz da acıyla yaşamaya alıştım. Ve bu sürecin bozulmasını istemiyorum.


Şiir yazmak diye sıfatlandırmasak ne demek isterdiniz bu uğraşın adına?

Her ne kadar bazı kişiler tanımlamayı o şiiri ya da yazıyı aşağılamak olarak kullansa da, “bir iç dökümüdür” her okuduğumuz. Dış dünyada karşılaştığımız her türlü duygu ya da öyküyü, gözlemlediklerimizi, yaşadıklarımızı; içimizde damıtarak yazıya aktarıyoruz. Bizim kendi iç dünyamızı sunduğumuz yazılarda okuyan insanlar bambaşka dünyalar buluyor. Bu da kelimelerin büyüsü…

Roman, hikâye tarzı işleriniz var mı? Denediniz mi hiç?

Roman okumayı sevmediğim gibi, yazmayı da denemedim. Zaten yazabilmem için de o tarzı benimsemem gerek başta ama bu mümkün görünmüyor. Hikaye diyebileceğimiz bazı yazılarım mevcut aslında, kısa öyküler. Hatta bir tane de biraz polisiye-gerilim tarzı bir ortak yazım var Ozan Uğraş ile ama onu da tamamlamadık. Bazen yarım kalmak icap edebiliyor.

Hiç yazmayı bırakmayı düşündüğünüz zamanlar oldu mu ?

Oldu evet, yazan herkesin de başına geliyordur bu zaten. Hep sancıyla yazıya yöneliyoruz ya, sanırım birinde benim için çok aşırı doz oldu. Ve çok çok da uzun değil ama benim sürekli üretkenliğime göre uzun diyebileceğim 2 aya yakın bir süre yazmadım. Sonrasında nasıl döndüm, nette başka yazarların sanılıyor şimdi çok üzülüyorum ama; “24 Ocak 2008 tarihi itibariyle öldüğüm varsayılsın… Otopsiyle uğraşmak lüzumsuz bence… Sebebime direkt gözlerin yazılsın… Keza senin yoksa bile, yokluğunun mutlaka parmağı vardır bu cinayette!” şeklindeki bir yazıyla tekrar başladım yazmaya… Bir bakıma öldüm ve küllerimden doğdum.

Sizce yaşayan en güçlü Türk yazar kim ve neden?

Az önce de dediğim gibi roman türünden uzağım, o nedenle şiir konusunda cevap verebilirim bu sorunuza.  Her ne kadar insanlar onu internetteki bilgi kirliliği nedeniyle aslında ona ait olmayan bazı sözlerle de; günümüz en özgün, en akılcı ve en güçlü şairi Küçük İskender’dir. Ben bunu internetteki o akımdan önce de böyle düşünüyordum, şimdi de aynı.  Hatta bu akım ona büyük bir tanınırlık kazandırsa da Edebiyat sıkı takipçisi olanlar hariç, yanlış da tanıttı. Çünkü marjinallik ile abartıyı karıştıran bir genç yazan kitlesi oluşmuş durumda, ve bu kitlenin Edebiyattan yoksun daha çok duvar yazısı tadındaki cümleleri Küçük İskender’e ait sanılıyor ve o şekilde yayılıyor. Buradan da söylemiş olayım; Edebiyat alanındaki bu bilgi kirliliğini düzeltmenin en iyi yolu, net üzerinden paylaşılan her metinde mutlaka eser sahibinin ismini belirtmektir…  Küçük İskender’i kitaplarından tanıyanlar da benim gibi düşünüyorlardır sanırım.

Peki sizin en iyi cümlelerinizi/ şiir ve başkasına ait sevdiğiniz cümleyi/şiiri öğrenebilir  miyiz?

Benim en sevdiğim cümlem , “Avucumun içindeki nasırsın şimdi sen, kime dokunsam acırsın!” cümlesidir. En iyi ifadelerimden biridir de zaten, ve kitap anlamında da Edebiyata giriş cümlem diyebiliriz. İlk kitabım bu cümle ile başlıyor bildiğiniz gibi… En sevdiğim şair-yazar Murathan Mungan, çünkü bana en çok hitap eden dizeler hep kendisinindi. Bana şiiri sevdiren de o oldu, “Yalnız Bir Opera” şiiri sahiden milat sayılabilecek bir şiirdir ve ben de çok severim o şiiri.  En sevdiğim cümleyi düşünüyorum da, sanırım o da Lale Müldür’den olabilir o geldi şuan aklıma; “Ona kötü bir şey olsun istedim, bana aşık olsun istedim!” derin bir kesiği var bu cümlenin de…

Ben ilk kitabınız İÇİMDEKİ “SEN” KIRINTILARI’NIN sizin için gerekli patlamayı yapmadığını düşünüyorum . Yani aklımda başka bir Özgür var herkesin tanıdığı, kitabının çok satanlardan düşmediği. Siz de benimle aynı fikirde misiniz? Bunun sebebi ne?

İsmim açısından belirli bir duyulurluk sağlasa da, patlama yaptığı söylenemez elbette. Keza yazım tarzım itibariyle de en çok satan yazarlar arasında olacağımı düşünmüyorum, çünkü okuma alışkanlığımız genelde aşk romanları ya da vampirli zombili vurdulu kırdılı romanlar üzerine. Oysa şiir birçok romandan alabileceğiniz fikir ve hisleri, size birkaç kelimeyle sunan konsantre bir eser. Eğer sahiden de güçlü bir kalemden çıkmışsa hem yüreğinizde hem de aklınızda, en hızlı çağrışımlara yol açan bir dünya. O dünyada olmayı seviyorum, ikinci kitabımda biraz daha düz metine yakın diyebileceğimiz çalışmalarım da olacak. Lale Müldür’ün , Yılmaz Odabaşı’nın ve Haydar Ergülen’in de değerli yorumları bulunuyor kitapta; ve bu çok değerli isimlerden Haydar Ergülen tarzımı şiir-metin diye adlandırdı. Bir gün bu tarz çok büyük kitlelere ulaşır mı bilemiyorum, ama okur kesimden kelimelerime yaşantılarında en az bir kere de olsa göz değirmelerini rica ediyorum.

2.  kitabınızın adı ne olacak, ne zaman bu büyük buluşma ?

İkinci kitabın adını şuan netleşmeden söylemesem daha iyi olur. Ama bir-iki ay kadarlık bir süreç içinde Nemesis Yayıncılık’tan çıkacak. Ve ilk kitabın açtığı yolda, daha hızlı ilerleyebileceğine inanıyorum. Aşk ve Zaman temasını işliyor ve bu tema üzerinde epey bir aklımızı ve yüreğimizi karıştıracak; durup bir düşünmemizi, durup bir sevmemizi sağlayacak bu kitap.
Hayattan beklentileriniz neler ? Zirve hayaliniz var mı?

Hayattan beklentim gerçekleşti, birçok öyküye karıştı sözcüklerim. Bu çoğunluğunun artmasını diliyorum ama zirve gibi bir beklentim yok. Ulaşabileceğim kadar çok yüreğe ulaşmak kafi…

Son olarak ne söylemek istersiniz insanlara hayata dair ?

Hayata dair söyleyebileceğim tek şey; ben en yakınlarımı, bazen ailemi, sevdiklerimi karşıma alarak ulaşmak istediğim ve düşlediğim yere doğru yürüdüm. Buna inandım ve o doğrultuda sürdürdüm yaşantımı. İçimde bir cevher varsa, bunu sunmaya çalıştım. Eğer geri dönüp bir hata yaptım mı diye bakmak istemiyorsanız, dürüstçe ve bildiğiniz gibi düşlediğiniz yere doğru yürüyün… Yüzünüz asla yere eğilmeyecektir. Ve mutlu olmasanız dahi, inandığınız şey uğruna olacak bu. Ben idealimi yaşadım diyebilmek ve bunun arkasında durmak kadar güzel bir şey yok.

Tekrardan Gezenti ailesi olarak teşekkür ediyoruz size. Umarız herşey dilediğiniz gibi olur ve her geçen  gün daha çok yüreğe ulaşırsınız, şiirle kalınız.

Ben de teşekkür ediyorum size bu güzel sohbet için. Şiirle.

ÖZGÜR GÜMÜŞSOY  &  BAHATTİN DAMLAR

Sayın Özgür GÜMÜŞSOY’a bu güzel sohbet için Gezenti Ailesi olarak teşekkür ederiz.

www.gezenti.org